Een roodbruin baksteentje kregen bestuurders en ambtenaren afgelopen oktober mee, na afloop van een bijeenkomst over PFAS in de gemeente Doetinchem. Het baksteentje was uit met blusschuim vervuilde Achterhoekse klei gebakken, op zo hoge temperatuur dat de moleculaire PFAS-verbindingen gebroken werden en de gewraakte koolstof- en fluoratomen hun verdere atomaire leven los van elkaar moesten voorzetten. (Binnenlands bestuur, 19 december)
Lees meer: binnenlandsbestuur.nl
Dit najaar stond ik op het dak van het EWI-gebouw, met 90 meter het hoogste gebouw van de TU Delft. Tijdens de open dag van de TU Delft kregen we een kijkje in hoe sensortechnieken continu informatie verzamelen over de omgeving, waaronder de verkeersdichtheid op de A13. Deze technologie (o.a. radar, lidar en infrarood) kan ook gebruikt worden in (zelfsturende) voertuigen. Het is een knap staaltje dataverwerking en de hoeveelheid informatie die wordt verwerkt is indrukwekkend.
In het bodemwerkveld werken we op veel bescheidener schaal met sensoren. In het veld meten we routinematig milieucondities, zoals pH, grondwaterstand, bodemvochtigheid etc.. Daarnaast gebruiken de veldwerkers ook hun eigen sensoren om kleur, geur (passief) en korrelgrootte waar te nemen. Het aantal in-situ meetmethoden om verontreinigingsconcentraties te bepalen is echter beperkt. Uiteindelijk blijft laboratoriumanalyse doorslaggevend. Dat is opmerkelijk, want juist bij in situ metingen wordt rekening gehouden met bodemvariaties doordat er continu wordt gemeten, of tijdens de uitvoering direct kan worden ingespeeld op real-time data. (Bram van de Pas, 19 januari 2026)
123
