woensdag 01 juli 2020

Droog is het! Zelfs nu ik al maanden geen waterschapskantoor meer van binnen heb gezien, bereiken mij nog de verontrustende cijfers van het oplopende neerslagtekort. ‘Het derde droge jaar op rij.’ ‘Misschien wordt het nog wel erger dan 2018.’ ‘Het einde van de landbouw zoals we die kennen.’
Nederland gaat een spannende zomer tegemoet. (Daan Henkens, 1 juli)

DaanHenkens 02Ook voor ondergetekende zijn het bange tijden. Eergisteren nam ik met een traan van geluk de eerste regenbui in ontvangst, en zelden genoot zo van het níet aanzetten van mijn tuinsproeier als vandaag. Gelukkig schiet de lengte van mijn vers ingezaaide gazonnetje nog steeds elke week de grenzen van het betamelijke voorbij, maar toen ik net mijn glas water onder de heg leeggooide stoof er een stofwolk op en bleef het water in balletjes op het mulle zand liggen. Met zo’n schrale bodem wordt het niks met die paar buitjes, hier is het zwaardere regenwerk voor nodig! 

Druk is het! Zelfs nu ik al maanden geen waterschapskantoor van binnen heb gezien, klotst het werk bij bakken over de keukentafel zodra ik mijn laptop ’s ochtends openklap. Iedereen wil nog een laatste klapper maken voor het zomerreces begint, zodat je bij de start van de vakantie ook écht het gevoel hebt dat je het verdient. Er kan nog net even een vergeten belofte worden ingelost, een rapportje worden uitgebracht of een plekje worden gereserveerd in de snel vollopende septemberagenda en oh ja, het zou ook leuk zijn als we voor de zomer de PFAS-malaise zouden hebben opgelost. Dus klik ik als een dolle zo snel mogelijk de vlaggetjes weg uit mijn takenlijst zodat ook ik straks met een opgeruimd gemoed de koffers kan inpakken. Onbegonnen werk, want zo snel als ik mijn vlaggetjes kan wegklikken, rollen andermans weggeklikte vlaggetjes mijn mailbox weer binnen. Jouw ‘notitie aanzet schrijven’ is mijn ‘notitie lezen en aanvullen’ en zo houden we elkaar lekker van de straat. Met zo’n collectieve deadline voor de boeg wordt het niks met die paar biertjes, hier is het zwaardere borrelwerk voor nodig!

Zelden voelde ik mij zo één met onze bodem als nu. Verenigd in uitputting, verbonden door dorst. Nog twee weken volhouden en dan is het zover, dan klap ik mijn tuinstoel uit op het dorre gazon en grijp ik een ijskoude fles witbier in de nek. De Quechua in Bolivia hebben een mooi gebruik: als zij het op een drinken zetten krijgt Pachamama (moeder aarde) van elk glas de eerste slok. Deze zomer ben ik solidair met onze dorstige bodem en volg ik hun voorbeeld. Een slokje per glas lijkt weinig voor een droogte als deze, maar als ik maar lang genoeg in mijn tuinstoel blijf zitten, is het gras in september vast wel weer groen!

20200630 Column Daan Dorstig als de bodem

Daan Henkens

Linkedin

Reageren op deze column kan hier:  LinkedIn