Dit wordt mijn laatste column voor bodemnieuws. Na bijna 6 jaar stukjes tikken voor bodemnieuws, is mijn werk zo ver van de bodemsector afgedreven dat ik over de bodem weinig nieuws meer kan vertellen. En dan moet je stoppen, want het is sneu om voor je 40e al toe te geven aan het emerituseffect. Dat woord bestond volgens mij nog niet, maar het effect bestaat zeker wel. De professor die met pensioen gaat, krijgt nog één kans om zijn wijsheid te benadrukken; nergens meer aan gebonden maar nog terend op roem en ervaring, kan hij de vakgenoten ongehinderd confronteren met de soms pijnlijke waarheid en een spitsvondige reflectie. “Wat was dat toch een wijsgeer”, zullen de vakgenoten denken, “maar nu is het aan ons!” (Daan Henkens, 10 december)
Maar soms kruipt de pensionado niet achter de geraniums. Nee, nog tot diep in het verzorgingshuis laat ‘ie zich horen, steeds bitterder, steeds minder accuraat. De wereld draait door, maar de emeritus krijgt het niet allemaal meer mee. Hij teert op het gelijk dat hij ooit had maar nooit kreeg, en herkauwt z’n waarschuwingen en reflecties tot steeds smakelozere clichés. “Ik heb altijd al gezegd dat… maar de huidige generatie ziet dat niet… ze lezen ook niks meer, tegenwoordig…” O, wat een tragisch einde!
Goed, ik ben geen professor. Ik heb al mijn tanden nog en spring nog als een jonge hinde over een hekje. Licht grijzend en kalend maar trapondersteuning en leesbrillen? Natuurlijk niet! In niets lijk ik op een kandidaat voor het emerituseffect, maar ik pretendeer wel dat ik jullie driemaal per jaar een originele kijk op het werkveld meegeef, terwijl ik stiekem al zo’n 3 jaar geen inhoudelijke bijdrage aan de bodem meer lever. Dat gaat een keer opvallen…
Dus blik ik nog een keer terug. Op een werkveld dat geen sector meer is. Dat moest strijden om jong talent met allerlei vlotte transities in het fysiek domein, met een eigen jongerenvereniging JongBodem en een Nationaal Traineeship. Om de vanaf de Lekkerkerkaffaire opgebouwde kennisbasis door te geven, maar tegelijk de taal te leren spreken van integraliteit, sustainability en ruimtelijke puzzels. Dat moest uitgroeien tot volwaardig onderdeel van alle complexe leefomgevingsvraagstukken, maar tegelijk bruisend bleef door een eigen identiteit en een eigen netwerk. En dat, steeds in nieuwe gedaanten, ons laat inzien wat de basis onder ons bestaan is. Mijn werk is steeds meer water, maar dat onder elk water een bodem zit, zal ik nooit meer vergeten.
Daan Henkens
Reageren op deze column kan hier: LinkedIn
